ناله از درد مکن ،
آتشی را که در آن زیسته ای سرد مکن ،
با غمش باز بمان ،
سرخ رو باش و از این عشق سرافراز بمان ،
راه عشق است که همواره شود از خون ، رنگ ،
دل دیوانه ی تنها ، دل تنگ ...
عجب پاییزیه...
بالاخره تابلوم تموم شد ...
و الان احساس سبکی میکنم ...
در دنیا جای کافی برای همه هست ...
پس به جای آنکه جای کسی را بگیری سعی کن جای خودت رو پیدا کنی ...
این جمله گویا از چارلی چاپلین هست ...خیلی جالب گفته ... موافقید ؟؟؟
راستی بابت غیبت کبری معذرت میخوام ...
باغ امســـــال چه پایــــــیز عجیـــبی دارد !
غنچه شوقی به شکوفــا شدنش نیست دگر،
با خبر گشته که دنیا چه فریبـــــــی دارد. . .
امیدوارم همتون پاییز قشنگی در پیش داشته باشید ...
آنروز ...
که چشمانم ، خیانتی رسیده را چید ،
از شاخه های خشکیده ی رابطه ...
...
کال بود ...
می دیدمش هر روز ،
و به امید" نرسیدنش "،
تاب می آوردم شکفتنش را ...
آنروز ،
که تو، چه بی پروا نو شدی ،
و من ، تو شدم ! تو ، از جنس اهن...
آنروز، که امروز بود ...
چه بی رحمانه به رخم میکشد هوشیاریش را ،
تقویم ...
و امروز،
که چه دور است از نو شدنت ،
به اندازه ی حس زنانه ام از من !!!
چه می گویم ؟؟
نبش قبر !!!
استخوانهای رابطه هم پوسیده ،
و من ...
می گریم بر گوری که مرده ندارد !!!
لاف زدم،
من هرگز از جنس تو نبودم ،
من هنوز گریه کردن می دانم ...
پ . ن :
چون چنین است پی یار دگر باشم به
چند روزی پی دلدار دگر باشم به ...
و اینکه خدا به من صبر بده ... این داداشه و کتی خانوم تمام حس منو ازم گرفتند...شما قضاوت کنین...
زندگی شوق رسیدن به همان فردائیست ،
که نخواهد آمد ...
خدا صابران را دوست دارد ...
تو نشانه های مرا به او گفته ای ؟؟؟
کاش مرا هم کمی دوست میداشت ...
هیچی دیگه ..همین 
دلت برای هیچ کس به اندازه ی من تنگ نخواهد شد ...
برای نگاه کردنم ...
برای بوسیدنم ...
برای خندیدنم ...
برای تمام لحظه هایی که آمدی و شعر من شدی ...
روزی که نیستم
دلت برای همه ی اینها تنگ خواهد شد ...
البته فکر کنماااااااا ...
خون خودتون رو کثیف نکنین دوستان...
راستی این شعر من نیست ...فقط ... آراد جان نقدم نکن ...
درد من ، حصار برکه نیست ...
درد زیستن ، با ماهیانیست ،
که فکر دریا ، به ذهنشان خطور نکرده است !!!
نمی دونم کی اینو گفته اما به هر حال گل گفته ... ( کافه برفی میگه دکتر شریعتی گفته ...)
بعضی وقتا ما آدما خیلی کوچیک می شیم مثل دیروزمحمد...
شب است ...
سوسوی ستاره ای را در آسمان رصد کردم ،
ستاره ی امید است ...
بارقه اش درونم را منور کرده ...
تپشهای قلبم را میشمارم : یک ، دو، سه ، ...... ده ...
می گویند : شب آبستن است ،
چشم به راه زایش سحرم...
بی شک ، تقدیرم در فردا رقم خورده ...
هیجان غریبی ست ... بی تابی ، اندامم را کش و قوس میدهد ...
خوشبختی ست ... می دانم ...
...
و سحر...
از ستاره خبری نیست ، از امید هم ... و سوسو ..؟؟
کاش می شد تپشهای قلبم را بشمارم !!
... و باز هم روز مرگی !؟...
( یادم باشد فردا شب دیگر فریب آسمان را نخورم !!! )
یاد بیتی از اخوان ثالث افتادم :
خشکید و کویر لوت شد دریامان
امروز بد وبدتر از آن فردامان ...
شما هم این روزمرگی رو احساس می کنید ؟؟؟
کوله بار آرزوهایت را به زمین بگذار،
تا سبکبار، به روزمرگی ادامه دهی ...